Nadzwyczaj gorącym miesiącem jest tegoroczny luty. Pomijam już względy czysto atmosferyczne, bo takowe może zobaczyć każdy wyglądając przez okno. Dziś brygada sprzątająca śnieg na zamojskim dworcu PKP nie ma nic do roboty i trzeba z ręką na sercu przyznać, że za wiele w sumie nie miała, bo biały puch utrzymywał się ledwie przez parę dni. Wszystko zaś wskazuje na to, iż aktualna aura potrwa jeszcze trochę, a temperatury mogą być w Polsce takie, że we Wrocławiu można będzie ponoć chodzić w koszulach z krótkim rękawem na wierzchu. Niemniej zostawmy pogodę, bo poza nią na naszych oczach dzieją się rzeczy wcale nie chłodniejsze.

Od niedzieli Europa żyje wydarzeniami bałkańskimi. Tego dnia po południu Kosowo ogłosiło niepodległość. Niby wszyscy się z tym liczyli, ale całą rzecz przyjęto jednak jako coś niespodziewanego. Takie przynajmniej można odnieść wrażenie słuchając poszczególnych ekspertów od spraw międzynarodowych, dziennikarzy, polityków i wszystkich pytanych o komentarze w tej sprawie. Wydaje się, że tak naprawdę nikt nie ma pomysłu co robić dalej. Śmieszne są deklaracje unijnych notabli, że to będzie sprawa dla UE. Skoro w samej Unii nie ma jednomyślności co do uznania Kosowa, to przecież tym trudniej będzie ustalić jakieś konstruktywne działania w tym względzie na dłuższą metę.

Osobiście jestem w tej sprawie bardzo ostrożny. Nie wiem bowiem nawet czy Kosowo zamieszkuje jakiś przypisany wyłącznie do tych ziem naród, skoro mówi się o kosowskich Albańczykach jako o społeczności tam dominującej. Czy już to nie wskazuje na sztuczność tego państwa? Sprawa kolejna: w Kosowie nie ma ani dużego przemysłu, ani odpowiedniego rolnictwa, a największy eksport jest tam z handlu bronią, narkotykami, żywym towarem i prostytucji. Można oczywiście mówić, że wszystkiemu winni są Serbowie, ale byłaby to przynajmniej przesada.

Byłem nastolatkiem, gdy wojska NATO pod przewodnictwem Stanów Zjednoczonych zaatakowały Serbię za czystki etniczne w Kosowie. Z racji nudów pobawiłem się wówczas w dziennikarkę "Tygodnika Zamojskiego" i dzwoniłem do kompletnie przypadkowych zamościan z "ankietą". Pytałem o to czy USA działają słusznie i czy ten konflikt, zdaniem respondentów, może przerodzić się w trzecią wojnę światową. Pomijam już, że prawie wszyscy moi rozmówcy się tej trzeciej wojny bali, ale uderzyło mnie to, iż ludzie otwarcie wątpliwi w masakry Serbów na Albańczykach z Kosowa. One były jednak faktem i to przez nie doszło do interwencji wojsk NATO. Tyle, że po wszystkim doprowadzono do powstania potworka, który śmiem twierdzić, że zdąży nam jeszcze sporo nabruździć. Dlatego też jestem dalece sceptyczny patrząc na aktualne wydarzenia bałkańskie. Czas, rzecz jasna, pokaże jak będzie i oczywiście wcale nie musi dojść do negatywnego ciągu dziejów, ale obawy mam naprawdę duże i nie wiem co zrobić, by je obalić.

A tak na marginesie: kilka dni temu miałem w Lublinie okazję uczestniczyć w debacie na temat traktatu lizbońskiego, w której udział wzięli m.in. Grzegorz Kurczuk z SLD i Krzysztof Bosak z LPR-u. Utwierdziła mnie ona w przekonaniu, że takowe spotkania za wiele do naszej polityki wnosić nie będą. Kurczuk bowiem był do tego stopnia nieprzekonujący, że chwilami mogłem odnieść wrażenie, iż sam nie wierzy w to co mówi, a Bosak, po początkowo błyskotliwych wypowiedziach, z upływem czasu coraz bardziej się gubił, aż wreszcie przyznał, że tego traktatu nie czytał, bo oparł się wyłącznie na analizach, które zresztą, jego zdaniem, są "bardziej przydatne". Spytany zaś czemu w takim razie nie zaznaczył tego na wstępie, odparł że "nie sądził, że to będzie takie ważne". Jeśli taki ma być poziom debaty publicznej w Polsce na tak ważny temat, to jestem tym bardziej pogrążony w złych myślach. A sprawa ratyfikacji zbliża się nadzwyczaj szybkimi krokami więc radzę się jej przypatrzeć bliżej.